9.2.16

Τί συμβαίνει με τη ραπτομηχανή μου και μου μασάει την κλωστή;


























Δε μπορώ να σου τονίσω αρκετά, πόσο σημαντικό είναι να καταφέρεις να περάσεις την κλωστή στη μηχανή σωστά. Είναι το πρώτο βήμα, και μη σου πω το 90% του όλου θέματος. Και είναι περισσότερο ένα ψυχολογικό κατώφλι που πρέπει να περάσεις, παρά τεχνικό. Αν το κάνεις αυτό, είσαι ένα βήμα πριν ράψεις τα ρούχα σου! Γι' αυτό και αφιερώνω ακόμα μία ανάρτηση σε αυτό, πριν περάσουμε στα της ραπτικής (είναι κατηφόρα μετά, ευκολάκι!).
Ξέρω ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλες οι αρχάριες είναι κυρίως αυτό, και είναι αυτό που τις σταματάει από το να ξεκινήσουνε να ράβουνε. Αν απογοητευτείς σε αυτό το σημείο (και είναι, πραγματικά, πολύ εκνευριστικό να προσπαθείς και να προσπαθείς, και να εξακολουθεί η μηχανή να σου μασάει τις κλωστές, και να σου φεύγουνε ωραίες λέξεις προς τη μηχανή και την ακαματοσύνη σου), το πιθανότερο είναι να τα παρατήσεις πριν καν αρχίσεις. Αλλά. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να επιμείνεις και να επιμείνεις και να ξαναεπιμείνεις!


Καταρχάς, κάνε μου μια χάρη και διάβασε το εγχειρίδιο χρήσης της μηχανής σου προ-σε-κτι-κά! Δες και την προηγούμενή μου ανάρτηση, για το πώς να ξεκινήσεις με τη ραπτομηχανή σου. Και μη φοβάσαι, όλες το παθαίνουμε αυτό με το μπέρδεμα των κλωστών στην αρχή. Αν όμως το κάνεις σωστά μία φορά, τότε δεν υπάρχει γυρισμός, και δεν θα σου ξανασυμβεί ποτέ, και θα λες, πώς το πάθαινα εγώ αυτό!
Παρακάτω σου έχω επτά σημεία ελέγχου, για να διορθώσεις αυτό το χαζοπρόβλημα:
1) Σιγουρέψου ότι έχεις το σωστό νούμερο βελόνας για το ύφασμα που ράβεις. Τα συχνότερα νούμερα των βελόνων είναι από το 70 (για πολύ λεπτά υφάσματα) μέχρι το 110 (για χοντρά υφάσματα). Για τις περισσότερες περιπτώσεις, ένα νούμερο 80 ή 90 είναι καλό. Λανθασμένος συνδυασμός υφάσματος-βελόνας οδηγεί σε κουβάρια! Περισσότερα για τις βελόνες και τα είδη τους, θα σου πω σε επόμενη ανάρτηση!
2) Καθάρισε καλά τη ραπτομηχανή σου. Μέσα στο συρταράκι της ραπτομηχανής σου, λογικά έχει ένα μικρό βουρτσάκι. Αν δεν έχει ή αν το έχασες, μη σκας. Πάρε ένα μικρό πινελάκι (με λίγο σκληρές τρίχες, καλύτερα), και καθάρισε το εσωτερικό της. Θα χρειαστεί να ξεβιδώσεις το πλατώ με ένα μικρό πραγματάκι που είχε πάλι η ραπτομηχανή σου στα εργαλεία της (αν δεν το έχεις, κάνει και ένα λεπτό κατσαβιδάκι ή ένα μαχαίρι). 
3) Έλεγξε τη διαδρομή της πάνω κλωστής σου: έχει περάσει από όλους τους οδηγούς που έπρεπε να περάσει; Δυστυχώς, κάθε ραπτομηχανή έχει τα δικά της, οπότε δε μπορώ να σου δείξω ακριβώς τί να κάνεις, εκτός και αν έχεις ίδια ακριβώς ραπτομηχανή με τη δική μου (αλλά, αν έχεις ίδια με τη δική μου, που είναι η Singer Smart II, αυτό που έχεις να κάνεις είναι να δεις τους αριθμούς που βρίσκονται πάνω στη μηχανή και να τους ακολουθήσεις). Συμβουλέψου το εγχειρίδιο (σ' το ξαναλέω)!
4) Έλεγξε την τάση της πάνω κλωστής σου  (δηλαδή το πόσο δυνατά τραβάει, πόσο τεντωμένη είναι). Ο ρυθμιστής της τάσης μπορεί να είναι, ας πούμε, από το 0 μέχρι το 9 ή μέχρι το 5,6 κλπ. Αλλά, κάπου στα ενδιάμεσα νούμερα, θα έχει σκιασμένα/διαγραμισμένα, κάπως μαρκαρισμένα τέλος πάντων, τα συνιστώμενα, εκεί δηλαδή που πρέπει να έχεις την τάση ρυθμισμένη ώστε να λειτουργούν όλα καλά. Μέσα σε αυτή τη ζώνη θα κινείσαι!
5) Έλεγξε την τάση της κάτω κλωστής σου, δηλαδή του υποδοχέα της μασουρίστρας σου. Ο υποδοχέας αυτός έχει ένα μικρό βιδάκι επάνω, το οποίο σφίγγει και χαλαρώνει με ένα μικρό κατσαβιδάκι (το έχω κάνει και με το νύχι, το οποίο φυσικά και το έσπασα, αλλά πάντως γίνεται). Όταν κουνάς τον υποδοχέα αυτόν σαν γιο-γιο (χαλαρά, όμως, μην παρασυρθείς και βρεθούν αλλού οι μασουρίστρες κι αλλού οι κλωστές), θα πρέπει να φεύγει προς τα κάτω (δηλαδή να ξετυλίγεται η κλωστή) σχετικά εύκολα. Ούτε να φεύγει με τη μία προς τα κάτω χωρίς να το κουνάς (πολύ χαλαρό, οπότε θέλει σφίξιμο η βιδίτσα), ούτε να μη φεύγει καθόλου (πολύ σφιχτό, οπότε θέλει χαλάρωμα η βιδίτσα). Επίσης, πρέπει να έχεις βάλει σωστά τον υποδοχέα με τη μασουρίστρα στο κάτω μέρος της μηχανής σου. 
6) Όταν φέρνεις την κάτω κλωστή επάνω, στο πλατώ, να προσέχεις, και να μην ανεβοκατεβάσεις τη βελόνα (με το στρογγυλό διακόπτη στα πλάγια να γυρνάει πάντα προς τα σένα, ποτέ προς τα πίσω) περισσότερες από μία φορά. Ξεκινάς έχοντας τη βελόνα στο υψηλότερό της σημείο, κρατάς την κλωστή με το αριστερό σου χέρι, ίσα ίσα να είναι τεντωμένη (μην την τραβάς), και αρχίζεις να περιστρέφεις με το δεξί σου χέρι τον πλαϊνό στρογγυλό διακόπτη προς τα σένα, μέχρι η βελόνα να κατέβει και να ξανα-ανέβει εκεί που ήτανε. Σε εκείνο το σημείο, τραβάς λίγο με το αριστερό σου χέρι την κλωστή, και, ω του θαύματος, η κάτω κλωστή εμφανίζεται πάνω!
7) Όταν ξεκινάς να ράψεις, πρόσεξε να κρατάς τις δύο κλωστές (την πάνω και την κάτω) με τα δάχτυλά σου μόνο για τα πρώτα 5-6 γαζιά, για να μην τα μασήσει από κάτω, και σου κάνει μπέρδεμα!
Παρακολούθησε και το παρακάτω βίντεο, να σου λυθούν όλες οι απορίες (ελπίζω), και μην ξεχάσεις να κάνεις εγγραφή στο κανάλι μου στο youtube (ναι, έχω και τέτοιο), για να βλέπεις όλα τα βιντεάκια που ανεβάζω (θα ανεβάσω κι άλλα!), και επίσης, κάνε και ένα like στη σελίδα μου στο Facebook-είμαστε ωραία παρέα κι εκεί!



♥ Pelagie

5.2.16

Αγγλο-ελληνικό λεξικό όρων ραπτικής



Πρώτα πρώτα, και για να μην το ξεχάσω, έχω επιτέλους κάνει μία σελίδα στο facebook, στην οποία θα βρεις μικρές σοφίες (σχετικές με τη ραπτική, duh), καθώς και ωραία λίνκ και σελίδες για να ακολουθήσεις. Μη με χάσεις!


Σήμερα, που λες, σου έχω ένα ωραιότατο μίνι ελληνο-αγγλικό λεξικό όρων ραπτικής, διότι ξέρω ότι το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας και βιντεογραφίας (λέγε με και youtube) είναι στα αγγλικά. Αν συνεχίσεις να σκρολάρεις προς τα κάτω, θα βρεις το λεξικό και σε μορφή pdf!


A
armhole (seams)=(ραφές στη) μασχάλη
B
ball point needle=βελόνες ραπτομηχανής για πλεχτά (κυρίως)
basting=καρίκωμα
belt=ζώνη

1.2.16

Πώς να ξεκινήσω με την καινούρια μου ραπτομηχανή;


Λύσαμε το πρώτο θέμα: πήρες την πρώτη σου ραπτομηχανή (καινούρια ή μεταχειρισμένη)! Καταρχάς, με 'γεια σου, να τη χαρείς, να είναι/είσαι παραγωγική (οι ραπτομηχανές δεν δουλεύουν μόνες τους, θέλουν κι εσένα να τις δουλέψεις), και να φτιάξεις ρούχα να φοράς κι εσύ και οι δικοί σου (καλά, μόνο εσύ, σιγά μη ράψουμε για άλλους).
Τώρα αντιμετωπίζεις το εξής πρόβλημα: τί την κάνεις; Κάθεσαι σε μια γωνιά και την κοιτάς και την καμαρώνεις; Την κοιτάς με αμφιβολία, με σκεπτικισμό, με φόβο;  Πώς ξεκινάς να ράβεις;

25.1.16

Τί ραπτομηχανή να αγοράσω;



Είναι κανείς εδώ (ώ-ώ-ώ...η ηχώ ήταν αυτή!);
Όταν ξεκίνησα να ράβω, το έκανα, βασικά, στο μυαλό μου. Μη γελάς. Είχα δει πολλά βίντεο στο YouTube πριν αγοράσω τη ραπτομηχανή μου. Για κανα τρίμηνο έβλεπα ασταμάτητα τουτόριαλς, και το βράδυ πριν κοιμηθώ τα αναπαρήγαγα στο μυαλό μου. Έτσι, όταν πήρα τη Singer μου, σχεδόν κατευθείαν ξεκίνησα να ράβω. Είδα πολλά βίντεο για το πώς να ράβεις φούστα, φόρεμα, τσάντα, πώς να περνάς τις κλωστές, πώς να σουρώνεις, τί να σου λέω τώρα, αλλά. Δεν έψαξα καθόλου για το ποια ραπτομηχανή να αγοράσω. Επειδή, μια ωραία πρωία, είπα θα πάω να πάρω τη ραπτομηχανή, και πήγα. Χωρίς να το ψάξω καθόλου! Δεν ρώτησα κανέναν, δεν διάβασα καμία κριτική. Πήρα την πιο φθηνή Singer που υπήρχε τότε. Η Singer μου (έχω τη Smart ΙΙ), μου βγήκε μια χαρά μηχανούλα, αλλά ίσως θα έπρεπε να το είχα ψάξει λίγο καλύτερα.

4.1.14

Happy new year!

Εδώ είμαι κι εγώ, για να σου ευχηθώ χρόνια πολλά δια το νέον έτος. Βάλε 2014 αντί για 1968 και είσαι μέσα!



24.11.13

Στην οδό Εδέσσης, ταξίδι στο χρόνο



Πριν από μία εβδομάδα φιλοξενήθηκα σε ένα σπίτι, όπου ζει και ο Φιντέλ με τ' όνομα, μία γάτα του Σιάμ όμορφη πολύ-να δες, αν δε με πιστεύεις:


Ο Φιντέλ, λοιπόν, έχει το εξής χαρακτηριστικό (εκτός από πολλές τρίχες): είναι περίεργος. Πολύ περίεργος (χαίρω πολύ). Καταρχάς, είναι συνεχώς σε εγρήγορση. Με τον παραμικρό ήχο, γυρνάει το κεφάλι του σχεδόν με έκπληξη, σπεύδει να επεξεργαστεί κάθε καινούριο που μπαίνει στο σπίτι, εξερευνά τις γωνίες του σπιτιού ξανά και ξανά και ξανά, περιεργάζεται όλους και όλα με ενδιαφέρον, κυκλοφορεί λες και βλέπει (σχεδόν) τα πάντα για πρώτη φορά. Λες, τώρα, αυτή η γάτα ή αμνησία έχει και ξεχνάει τί είδε ή είναι τυχερή που έχει τη διάθεση να βλέπει λεπτομέρειες κάθε φορά με τη διάθεση μικρού παιδιού (έστω, γατιού). Τείνω (ωραιοποιημένα) προς το δεύτερο (έλα!).
Η αλήθεια είναι, και να μη με παρεξηγήσουν, παρακαλώ, οι γατόφιλοι εκεί έξω, ότι αν ήταν να διαλέξω μεταξύ γάτας και σκύλου θα διάλεγα το δεύτερο, αλλά δεν μπορώ παρά να θαυμάσω την ιδιότητα του κυνηγού που έχουν αυτά τα αιλουροειδή. 
Έχοντας, που λες, πρόσφατη την συμβίωση με το Φιντέλ, προχθές κατέβηκα μία βόλτα στην πόλη με τον καλό μου. Το κέντρο (Τσιμισκή και λοιπά) ήταν εξωφρενικά γεμάτο με κόσμο (είχε ακόμα καλούτσικη θερμοκρασία), και σχεδόν αυτόματα τα πόδια μας μας πήγανε λίγο παραπέρα. Μπήκαμε, λοιπόν, στα στενάκια κοντά στην οδό Φράγκων, ήτοι στον φραγκομαχαλά. Φτάσαμε στην πλατεία Εμπορίου (υπέροχη μικρή γωνιά της πόλης, αλλά, φευ, τίγκα στα αυτοκίνητα-τί ασχήμια πια), και μπήκαμε στην Εδέσσης, μία οδό την οποία ποτέ άλλοτε δεν είχαμε περπατήσει. Τώρα, μη φανταστείς ότι είναι και κανένας μεγάλος δρόμος, καμιά εξηνταριά μέτρα στο όλον, αλλά είναι τόσο γοητευτικός!
Απ' ό,τι διαβάζω (στο google το έψαξα, μην τρελαίνεσαι), αυτή η οδός ήταν κάποτε μέρος μίας από τις εβραϊκές συνοικίες της πόλης, και σ' αυτήν υπάρχουν πάρα πολλά όμορφα και ιστορικά κτίρια, τα οποία δυ-στυ-χώς (δεν μπορώ να το τονίσω αρκετά, αυτό το "δυστυχώς"!) έχουν παρατηθεί στη μοίρα τους. Το να τα βλέπεις σε αυτήν την κατάσταση (την παρατημένη) έχει μία άλλη γοητεία, δε λέω, γίνεται η ατμόσφαιρα κάπως στοιχειωμένη και μαγική, κάτι σαν ταξίδι στο χρόνο ένα πράμα, αλλά, πες, πόσο πιο ωραία θα ήταν αν αυτά τα κτίρια είχαν ζωή (σας παρακαλώ, όχι άλλα καφέ και κλαμπ, όμως).
Καθώς, λοιπόν, περπατούσαμε, άρχισα να τραβάω φωτογραφίες (λέγε με και Ιάπωνα τουρίστα) και να κοιτάω κι από δω κι από κει ενθουσιασμένη. Σε αυτό το σημείο ακριβώς σκέφτηκα τον Φιντέλ: έβλεπα λεπτομέρειες στην πόλη στην οποία ζω εδώ και δεκαέξι χρόνια, τις οποίες δεν είχα ξαναδεί. Γεια σου ρε Φιντέλ, με τα ωραία σου! Είναι αυτό που λέμε epiphany. Μου ήρθε φλασιά, δηλαδή, πώς το λένε. Σιγά το πράγμα, θα μου πεις: μπήκες σε ένα δρομάκι στο κέντρο της πόλης, τρελή εξερεύνηση. Θα σου πω: ναι, τρελή. Όντως. Έτσι απλά.
Σε αυτό το ωραίο μπακράουντ, τώρα, έβγαλα και μερικές φωτογραφίες από την καινούρια φούστα που έραψα, η οποία όμως, δεν είναι και τόσο καινούρια, γιατί το ύφασμά της ξεκίνησε μερικές δεκαετίες πριν από τη Γερμανία, για να βρεθεί τελικά στα χέρια μου (ευχαριστώ πολύ, Κατερίνα! ;)). Μη φανταστείς τίποτα πολυτελές, ένα βισκόζ είναι, το οποίο, όμως, έχει πολύ όμορφο ντεσέν, και είναι χυτό και άνετο. Η ίδια η φούστα, τώρα, δεν είναι παρά δύο ορθογώνια παραλληλόγραμμα (ένα για μπρος και ένα για πίσω), τα οποία σουρώθηκαν και στερεώθηκαν με το ζωνάκι. Ένα φερμουάρ, και έξω από την πόρτα. Εύκολα και δοκιμασμένα πράγματα.
Για δες:










13.10.13

Μηλόπιτα 1-2-3-4


Ψιτ! Εσένα λέω! Ναί, ναι, εσένα: την πολυάσχολη με τα εκατό χέρια, που κάνεις χιλιάδες πράγματα ταυτόχρονα, αλλά νομίζεις κατά τα άλλα ότι το να φτιάξεις ένα ωραίο, σπιτικό (και δη μαμαδίστικο) γλυκό είναι άθλος χρόνου και κόπου. Δεν είναι, σου λέω! Μπιλίβ μι.
Αυτή εδώ που σου γράφω είναι μία συνταγή για μία μηλόπιτα, αλλά τί μηλόπιτα: της ευκολίας! Την φτιάχνει η μαμά μου από τότε που ήμουνα παιδάκι, και είναι πολύ αγαπημένη, αλλά αρέσει και σε όσους τη δοκιμάζουν (οπότε μη φοβάσαι πως είμαι υποκειμενική λόγω παιδικών χρόνων και αναμνήσεων και τέτοια).
Το πολύ καλό είναι ότι φτιάχνεται με υλικά που είναι κοινά, και χρειάζεται μόνο ένα μπωλ ανάμειξης για να φτιαχτεί η ζύμη της. Ούτε μίξερ ούτε κατσαρόλες ούτε τίποτα για να πλένεις μετά.
Το όνομά της είναι, προφανώς, εμπνευσμένο από τις δοσολογίες των υλικών (ένα-δύο-τρία-τέσσερα και, πάμε):

  • Ένα φλυτζάνι λάδι (σπορέλαιο, ελαιόλαδο ή και φυτίνη λιωμένη, βούτυρο ή μίξη αυτών- εγώ βάζω συνήθως μισό μισό ελαιόλαδο και σπορέλαιο ή σκέτο σπορέλαιο)
  • Δύο φλυτζάνια ζάχαρη (μπορείς να βάλεις και λίγο λιγότερη, αν θέλεις)
  • Τρία φλυτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
  • Τέσσερα αυγά και τέσσερα μήλα μάλλον μεγάλα (κομμένα σε μικρά ή μικρότερα κομμάτια, ανάλογα με το αν θέλεις να φαίνεται μετά το ψήσιμο το μήλο ή να λιώσει μαζί με τη ζύμη-πάντως όχι τριμμένο)
  • Κανέλα μπόλικη (βάλε σίγουρα ένα κουταλάκι)

Η εκτέλεση έχει ως εξής:
Παίρνεις ένα μεγάλο μπωλ και ανακατεύεις όλα τα υλικά μαζί με ένα ξύλινο κουτάλι.
Βάζεις το μίγμα σε ένα ταψί (καλύτερα όχι σε φόρμα του κέικ), βουτυρωμένο και αλευρωμένο, και ψήνεις στους 180 βαθμούς Κελσίου για περίπου 45 λεπτά, μέχρι να πάρει ένα ωραίο χρυσοκαφέ χρώμα. Αυτό ήταν!
Σερβίρεις με ζάχαρη άχνη και κανέλα ή παγωτό βανίλια ή σαντιγύ άγλυκη ή με μαρμελάδα (βερύκοκο, ας πούμε) ή και σκέτη.
Τρώγεται πολύ ωραία καυτή, ζεστή, χλιαρή, κρύα. Όλες τις ώρες.
Σημειώσεις: Προαιρετικά, μπορείς να προσθέσεις, εκτός της κανέλας, και μοσχοκάρυδο, τζίντζερ και γαρύφαλλο, επίσης ξηρούς καρπούς-τα καρύδια της πηγαίνουν πολύ-, σταφίδες ή και κομματάκια σοκολάτας. Επίσης, μπορείς να τη φτιάξεις και με άλλα φρούτα, όπως ας πούμε αχλάδια ή και με κομπόστα ροδάκινο. Είναι ωραία όπως και νά 'χει!